Classes After School

History Class by Fixing My Cabinet

2010-08-15T00:00:00.000-07:00

Sayang...

Noong isang linggo pa namin 'to plano tapos maka-cancel lang. Minsan mas ok din yung mga biglaan na lang na lakad. Hindi perfect pero mas masaya. You don't know what to expect. Katulad nang nangyari kagabi. Biglaan lang na nagkakayayaan kami ng mga kaibigan ko na manood ng sine. Tatlo lang nga kaming nakapunta. Bagong sweldo naman kasi kaya maraming panggastos. Kain lang nang kain. Nabusog din ang mga mata ko dahil ang daming chicks sa Town. Ganda din ng pinanood namin, Grown Ups. It's not a spectacular movie pero marami pa ding lessons at nakarelate kami ng maige. Tapos inuman, kainan, tawanan at kwentuhan hanggang umaga. Ang sarap ng buhay.

Kanina pag gising ko, nalungkot ako sa message na nabasa ko sa phone ko. Di na matutuloy yung binabalak kong pagpapamasahe.

Mga ilang buwan na din kaming walang kasama sa bahay. Kaya ilang buwan na ring walang nag-aayos ng cabinet ko. Napapansin na din yon ng Mommy ko at kanina pinaparinggan nya na ko. Ayusin ko naman daw 'yon. Naisip ko, siguro nga oras na din para isaayos ang napagulong bahaging iyon ng kwarto ko.

Inilabas ko muna lahat ng mga damit na naroon, maliban sa mga naka-hanger. Tiniklop ko yung mga hindi nakatiklop. Ito yata yung mga damit na dapat gagamitin ko kaya isinuot ko pero naisip kong hindi ko pala gustong isuot kaya sa pagmamadali ko ay hinahagis ko na lang pabalik sa loob pagtapos kong kumuha ng kapalit. Pinagsama-sama ko ang mga panlakad, pambahay, pang-gym, panloob, mga luma ngunit pwede pang gamitin, mga ipapamigay na lang at mga di na gagamitin.

Habang tinitingnan ko isa-isa yung mga damit na hindi ko na gagmitin at ipapamigay na lang, naalala ko bigla ang mga kwentong kasama ng mga damit na ito sa aking cabinet.

SHOW TIME!!! OUCH YES!

Hindi ko na talaga sigurado kung saan ko nakuha 'to. Kung hindi ako nagkakamali, bigay to sa akin ni Kuya Nonoy, pinsan ko sa Ligas (Bacoor) , noong nagbakasyon doon sa kanila ng isang beses. Dahil uso noon ang malalaking T-shirt at malambot ang tela nito kaya naging paborito kong pambahay 'to. Ginagamit ko din 'to madalas pag magbabasketball ako. Yun bang ring na gawa-gawa lang tapos maalikabok pa yung court na pinagtatalbugan ng bola. Kaya pagtapos kong maglaro, may itim na kuwintas na 'ko at itim na linya sa likuran ng siko. Kasama ko din kuya ko noon maglaro. Tapos kinagagalitan ako ng Mommy ko dahil pawis na pawis ang damit na 'to. Pinapahirapan daw namin yung naglalaba. Pero kahit ganon, tuloy pa rin sa basketball. Paminsan naghuhubad na lang ako para lang hindi na palit ng palit ng damit at di na mahirapan yung naglalaba. Para hindi na din magalit ang Mommy ko.

PAGE

Ang naaalala ko dito sa damit na 'to ay naging paborito ko itong panlakad. Hindi pa kasi kupas yung "PAGE" na nakasulat tsaka sa tingin ko noon ay magandang brand ng shirt ang Page. Pakiramdam ko sobrang branded ng damit na 'to at mahal kaya astig pag suot ko t'o. Hanggang kumupas na nga yung "PAGE" pati yung kulay ng damit. Na-demote na lang ito bilang extra shirt. Hanggang natabunan na nga lang ito sa cabinet at hindi ko na nagamit kahit pambahay. Hindi ko na rin talaga magamit dahil parang amoy aparador na siya tsaka kupas na nga.

PUERTO GALERA PHILIPPINES

First time kong makarating sa Puerto Galera ay mga sampung taon siguro ako. Company outing ng mga Mommy ko noon at pwedeng isama ang pamilya. Hindi lang nakasama ang kuya ko noon at hindi ko na matandaan kung bakit. Masayang masaya ako noon kasi ito ang pinakamalayo ko nang mapupuntahan at unang beses ko lang sasakay ng ferry boat. Hindi aircon noon sa tinulugan namin at napakalamok kaya hindi ako masyadong natuwa noon. Hindi ko din dati gusto yung pakiramdam ng may buhangin sa shorts at loob ng brief. Ako mismo ang pumili ng shirt na ito noong namimili ang Mommy ko. Malapit na kaming umuwi noon.

Noong ikalawa kong punta sa Puerto Galera ay binata na ako, taong 2008. Binuksan ko pa yung alkansya ko para makasama lang. Kaya ang bigat bigat ng dala ko noon dahil puro barya. Mga barkada ko ang mga kasama ko kaya sobrang tipid ko. Nabuhay ako doon nang nakikihati sa chicken kebab. Magandang manood ng sunset doon. Para kang nasa Mars dahil parang mapula yung paligid pag hapon na. Nagpahena din ako sa kamay.

Hindi pa mukhang bacon yung sa my neckline dati kaya nagagamit ko din na panglakad yan. Ngayon ay hindi ko na magamit kasi masagwa na yung kulubot na kwelyo tsaka parang malutong na yung tela. Bumili na din naman ako ng bagong Puerto Galera Shirt bumalik ako noon doon.

Dragon Knights

Ito yung intrams shirt namin noon Grade 6 ako, Section 6-Love. Obvious naman na intrams shirt yan dahil yung dragon may hawak na bola ng basketball at volleyball. Champion kami nito sa cheering gaya ng nangyari nung Grade 5 kame. Pati sa soccer nagchampion din kami. Dahil doon, libreng yakap yung mga lalaki noon kay Ellenbert! Oh yeah! (Peace Ellen!) Hindi ko matandaan kung champion din ako sa pingpong noon pero ang sigurado ko noon ay first runner-up kami sa basketball. Paano ba naman kasi, naipon sa 6-Peace yung matatangkad at malalaki. Kami asa lang sa team work (Parang Grown Ups lang). Gwardiya pa ang laro ko non dahil maliit ako dati. Naghahabol kami buong game nung championship pero wala talaga. Ayos lang kasi maganda pa din ang laban at magkakaibigan pa din hanggang ngayon. Hindi ko na susuotin to dahil ang init ng tela tsaka hindi na rin kasya sa akin.

St. Ignatius of Loyola

This was our freshmen shirt in High School. Issue ang shirt na ito dahil ito ang napiling design ng class adviser namin na si Ms. Javier. Hindi naman sobrang pangit pero ayaw na ayaw naming suotin. Ayos na din kasi lahat naman kami magsusuot nito (Haha! Peace Jennico!) .Tapos may number pa sa likod. Mabuti na lang at walang pangalan dahil sobra na yon pag nagkataon. Di pa kasi uso ang Photoshop sa amin ng mga panahong ito kaya mga ganitong tipong shirt lang yung nagagawa namin. Malupit pa din talaga si Jennico na dinrawing ang napakagandang design ng shirt. Kasya pa sa akin 'to pero di ko na din susuotin.

Sintomas More

Ito ay napakamemorable na shirt dahil intrams shirt namin ito nung Junior High at noon namin nakamit ang kaisa-isang championship namin sa basketball. Tinalo pa namin ang seniors noon (na hindi na namin matalo ngayon) kaya napakasarap ng moment na yon. Napa-tumbling pa ata ako noon sa sobrang saya. Nagcelebrate pa kami sa Padi's Point na bagong tayo pa lang noon sa Las Piñas. Ang daming memories nitong shirt na to at school year na yon. Halos lahat masaya. Hindi pa komplikado ang lahat. Basta.

ST. JOSEPH Table Tennis Jersey

Mahilig lang talaga akong magbasketball pero hindi ako natanggap sa try-outs. Magagaling din kasi yung mga kasabayan ko. Pero ayos lang dahil buti na lang may iba din akong sports tulad ng ping pong (walang pang!). Libangan lang kasi namin 'to dati sa Mabini (kung saan ako madalas noong bata ako) ng mga pinsan ko tsaka yung mga kababata namin doon. Doon lang ako natutong maglaro nito. Ang saya dahil nagpapaligsahan pa talaga kami noon at kahit gabi na naglalaro pa din kami. Gusto ko na ulit maglaro! Fastest game on earth.

Ayoko ng suotin to kasi ang kintab ng tela. Kahit pambahay di uubra. Ibibigay ko na lang sa kapatid ko.

Elmo

Ito naman ay regalo sa akin. Mga isa o dalawang beses ko lang sinuot to kasi ang liit e. May time kasi na gusto ko ng mga shirts na pambata yung tatak. Kaya nga siguro ako binigyan ng ganito. Bihira naman kasi yung pang teens na ang print ay pambata kaya pambata talaga yung size nito. Meron din akong cookie monster na pambata din talaga na shirt. Dati nagkakasya pa sa akin yung mga ganon. Ngayon siguro itatabi ko na lang para kung sakaling magkaanak ako o kaya anak ng kakilala ko ibibigay ko na lang.

Yung taong nagbigay sa akin nito, siguro magugulat pag nakita niyang nasa akin pa to. Sobrang nagalit yon sa akin noon pero siguro naman ngayon hindi na. Ok na naman ang lahat ngayon.

What a History class! Sa simpleng pagtitiklop lang ng mga damit, ang dami kong naalala. Siguro kung may natutunan ako dito, yun ay "looking on the bright side of things". Kahit na hindi natuloy yung pagpapamasahe, may nagawa pa din ako maganda. Naexercise din ang utak ko dahil inalala ko talaga yung mga kwentong pwede kong maisip sa mga shirts na yon. Naisip ko din na kahit mas marami na akong responsibilidad at mas malapit na 'ko sa mga pangarap ko, hindi ko pa rin masasabi na "I've grown up". Ineenjoy ko lang yung buhay ko ngayon. Explore lang. Sabi nga ni Coach Buzzer sa Grown Ups, "...So that when that buzzer in your life sounds, eeeeeeeeeeeeeeeeeenk!!!! ....you'll have no regrets." (not the exact words)

Ang Pagiging Leader

2010-04-26T06:16:00.000-07:00

"Leadership is ultimately about creating a way for people to contribute to making something extraordinary happen." -Alan Keith of Genentech.

Halos tatlong linggo na lang mula ngayon ay mag-eeleksyon na naman sa Pilipinas. Pang-ilang ulit na pero unang beses na automated ang sistema. Mas mabilis nang malalaman kung sino ang magiging susunod na LEADER. Ngunit bago pa man ako mamili ng bagong leader, ipinaranas muna sa akin ito.

Hindi pa man natatapos ang activity namin ng mga kabataan noong mahal na araw ay sinabihan na ako, magiging TEAM LEADER ako ng isang team sa Youth Ministry Sportsfest. Una kong naging reaksyon ay "Ayoko". Maraming dahilan. Una dahil mula noong January ay hindi na ako napahinga sa mga actitivities sa simbahan. Pangalawa ay dahil gusto kong magconcentrate sa trabaho ko. Pangatlong dahilan ay dahil siguradong hindi ako makakarating sa mga practices dahil sa oras ng pasok ko. Sa prinsipyo ko pa naman, hindi ako tumatanggap ng responsibilidad na di ko ginagampanan nang maayos.

Pero ewan ko ba naman kung bakit napapayag ako ng coordinator. Ang sinabi nya lang kasi sa akin ay may mga makakasama naman akong mga assistants kaya hindi magiging mahirap yon. Siguro, nakita ko na din na isa yong isang challenge. Sobrang challenge pala.

Palagi naman akong pumupunta sa sportsfest noong mga nakaraang taon ngunit tulad ng automated elections, first time kong magiging leader ng isang team (sa sportsfest). At dumating na nga ang unang araw ng practice. Lunes noong araw na iyon at nakakalungkot mang isipin, wala ang leader ng Blue Faithful Isaiah. Dahil nga may pagaalinlangan ako sa pagiging LEADER ko, medyo hindi ako masyadong nag-alala. Hanggang dumaan ang ikalawa at ikatlong meeting ng Wednesday at Friday. Guess what? ABSENT pa din ang team LEADER. Paminsan ay kinakamusta ko kung anong nangyare sa meeting mula sa assistants ko. Sinasabi nilang masaya at parami ng parami ang umaattend. Sabado ang susunod na meeting kaya sa wakas ay nakapunta na din ako.

Dumating ako sa practice nang hindi alam ang gagawin. Alam mo yon, gusto kong sabihin na AKO ang LEADER nyo kaso mismong mga members ko, hindi ko alam ang pangalan. Nakakahiya. Iniisip ko nga kung anong iniisip nila sa akin. Kaya sinubukan ko munang maging isang MEMBER. Hindi pa din nagsisink in sa akin na LEADER nila ako. Ang totoo ay naiinggit ako noon sa assistants ko dahil kilala sila ng mga bata at sumusunod sila sa kanila. Para bang leader ako sa pangalan lang.

Natuwa naman ako at parang sinadya na sa huling linggo ng practices ay nag-iba ang oras ng pasok ko. Ibig sabihin ay makakapunta ako sa practices sa umaga at papasok ako sa opisina ng tanghali. Tatlong oras araw-araw ay nabibigyan ako ng pagkaktaon na maging LEADER sa mga alaga ko. Araw-araw na nadaragdagan ang steps namin sa cheering ay unti unti din nagsisink-in sa akin na LEADER ako ng mga batang ito. Araw-araw din ay pa-late ako ng pa-late ng pasok dahil hirap akong iwan ang mga alaga ko lalong lalo na noong nakikita ko kung gaano sila ka-energetic sumayaw. Naisip ko pa nga, "Kukuning namin ang Cheering!"

Dumating ang sportsfest at sinubukan kong maging isang LEADER sa kanila. Hindi ko sila iniwan sa kahit anong laban. Talo man o panalo, panalo pa din para sa akin! Panalong panalo. Cheering kung cheering, sayaw kung sayaw! Ang sarap ng pakiramdam na parte ka ng isang team.

Nagkaroon din ng misa at ang homily, guess what? Tungkol sa mga katangian ng MAGALING na LEADER. Sabi ng pari, ang LEADER daw ay dapat laging PRESENT. Una pa lang bagsak na ko para sa team ko. Dapat daw nakikilala nya ang kanyang mga miyembro. Inaamin ko, kilala ko sila, pero hindi lahat. Ang LEADER daw ay nararamdaman ang mga miyembro at nagpoprovide para sa kanila. Malaki din ang inambag kong pera pero alam kong hindi iyon ang kailangan nila. At ang huling sabi ng pari, ang LEADER ay dapat pinoprotektahan ang kanyang mga miyembro at hind hinahayaang mapahamak sila o maagrabyado. Sa tingin ko naman pasado ko don.

Ang pinakaayoko lang na parte noong sportsfest ay ang awarding ng best team leader. Bukod sa alam kong hindi ako mananalo, hindi man lang ako isinigaw ng mga miyembro ko. Aray ko! Sobrang nakakadown. Pinakaayokong eksena.

Pinakagusto ko naman ay nang in-announce na kami ang nagwagi sa Cheerdance! Muntik pa nga kaming maging over-all champion. Kaya lang alam kong marami din kaming talo kaya hindi na ko masyadong umasa. At saka 2nd best ay di na masama dahil ang tunay na premyo ay wala sa anumang tropeyo kundi sa kaligayahan kasama ang mga kakampi mo.

Siguro ang natutunan ko sa course na ito ay kung paano ako dapat maging kapad naging LEADER ulit ako sa ibang pagkakataon. Di man sa sportsfest, alam kong balang araw magagamit ko din yon. Magiging best leader din ako.

NBI Clearance Acquisition

2010-02-10T05:42:00.000-08:00

Nagising ako kanina ng mga 8am dahil sa mommy ko. Dahil alam niyang kukuha ko ng NBI clearance sa araw na ito ay gusto niyang isabay na din ang mga iuutos niya sa akin. Unang utos ay ang magbayad ng kuryente sa Meralco at ang pangalawang utos ay ibigay ang ipinanotaryong dokumento sa engineer na nasa Meralco din. Dahil tapat lang ng Meralco ang munisipyo kung saan naroon ang NBI, sunod na lang din ako. Wala din naman akong choice dahil nanay ko yon.

Inuna ko na lang yung mga kailangang gawin sa Meralco dahil madali lang naman matapos yon. Pagtapos non ay tumawid na ko para pumunta sa NBI.

Course Description
Kailangan ko lang naman ng NBI clearance para magkaroon pa ako ng isa pang valid ID bukod sa driver's liscence ko. Dalawa kasi ang kailangan para sa papasukan kong trabaho. Wala pa kasi akong voter's ID hanggang ngayon kahit na matagal na akong registered voter. At base sa pagkakaintindi ko sa NBI clearance, dito nakasaad na wala kang kaso o hindi ka pinaghahabol ng batas. Kung baga sa school, wala kang offense sa discipline office.

Prerequisite
Prerequisite para makakuha ng NBI clearance ay isang sedula. Uso pa pala yon hanggang ngayon. Akala ko kasi pinunit na ng mga katipunero. Sa sedula naman nakasaad na nagbayad ka ng community tax na limang piso. Salamat sa mama na nagsabi sa akin na kailangan pala yon bago pumila. Wala ng pila sa pagkuha nito dahil mabilis lang naman makuha ito. Parang bumili ka lang ng turon. Ganon.

Orientation
Sa wakas makakapila na ko! Makakakuha na ako ng NBI clearance dahil wala naman akong kaso. Kaso lang, hindi pala ganoong kadali iyon. Dahil medyo late na akong dumating doon ay humaba na pala ng humaba ang pila. Kung may pupuntahan ka pa at gagawing importante ay hindi mo na pipiliing pumila. Kung tutuusin, di naman talaga marami ang nakapila. Hiwalay naman kasi ang pila ng lalake at babae. Hindi ko naman maisip kung bakit ganoon ang sistema. Mas mahaba ang pila ng lalake at kung bading ka, sa lalake ka pa din pipila. Siguro ang average na dami ng taong nakapila sa pila ng lalake ay 60. Ang nakakalungkot lang, mabagal ang proseso kaya halos di gumagalaw ang pila.

Natutunan ko na kapag alam mong pipila ka sa pila sa munisipyo, dapat marami kang baong mapapaglilibangan. Buti na lang may laro akong tetris sa cellphone ko. Ilang beses ko din na-beat ang record ko don. May dala din akong ipod medyo maraming kanta din nakasave doon. Tila nalilimutan kong nakapila ako sa halos di gumagalwa na pila.

Dapat din makapal ang mukha mo para magpa-save sa pila sa hindi mo kakilala sa mga pagkakataong kailangan mong umalis sa pila. Applicable lang to siyempre kung wala kang kasama. Natural kailangan mong pumunta sa banyo paminsan para sa tawag ng kalikasan. Kailangan mo din bumili ng pagkain pag nagugutom ka na sa kahihintay. Magpasalamat ka naman kapag lumabas na yung taong nagsusulat ng number sa likod ng sedula mo. Ibig sabihin reserved ka na talaga sa pwesto mo at kung aalis ka di mo na kailangan magpa-save. Tandaan mo lang yung mga kasunod mo. Nung nabigyan ako ng number, sinamantala ko na para makapaglunch. Nag-rice all you can ako dahil sobrang nakakagutom! Kaya naman pagbalik ko sa pila, parang nadudumi ako. Pinigil ko na lang dahil malapit na ako sa step 1. Oo, step 1 pa lang.

May kahabaan at katagalan nga ang orientation (pagpila) sa course na ito. Mga apat na oras lang naman. Nabasa ko din pala na kapag may kapangalan ka sa records ng NBI, ten working days ang hihintayin mo para makuha ang clearancce mo. Kapag wala ka naman sa records nila, walang problem at maya maya lang ay makukuha mo na din yon.

Step 1
Matapos nga ng orientation ay step 1 na nga, magbabayad muna ng P115 kung for local lang ang purpose ng NBI clearance mo. Kung for travel abroad, hindi ko alam kung magkano. Ang kailangan lang sa step 1 ay ang sedula at isang valid ID. Yung ale kanina pinakuha pa ng police clearance dahil 13 years old pa siya don sa dala nyang ID. Buti ako may lisensya ako.

Step 2
Pagtapos non may bibigyan ka ng form pero kailangan ng mga fingerprint ng lahat ng daliri. Ten pesos naman ang bayad don at ang dumi ng kamay mo pagtapos. Buti may wet wipes nang ready don para maalis mo yung tinta sa mga daliri mo pagtapos.

Step 3 at 4
Sa totoo lang ang step 3 ay ipapasa mo na ang finill-up mong form para maiproseso. Napakadali lang nito at napakabilis kung walang sumisingit. Pinalagpas ko na lang yung mga babaeng ginamit yung pagiging babae nila para makasingit sila. Mga tatlo lang naman yon. Pagpasa mo, pipicturan ka na. Smile! Tapos maghihintay ka sa lugar kung saan ka pumila kanina para tawagin ang pangalan mo.

Step 5
Ganito ang nangyari. Yung mama kanina na nagsusulat ng number sa likod ng sedula, siya din yung nagrerelease ng mga clearance. Pero meron din siyang katulong. Siguro kada 20 minutes nagtatawag lumalabas sila para magtawag ng pangalan. Kaya naman pag lumalabas sila, dinudumog sila ng mga tao na para bang mga fans na magpapa-autograph sa paborito nilang artista. Pag nagtatawag naman sila ng pangalan, para namang graduation dahil lalapit yung tao upang tanggapin ang clearance na animo'y diploma. Parang ngang mas excited ang feeling ko non kaysa don sa mismong graduation. Paano ba naman kasi, nakaanim na batch ata ng mga pangalan bago ako tawagin. Hindi pa kasama don yung mga pagkakataon na konti lang yung tinawag nila. Kaya naman noong tinawag ang pangalan ko, napasigaw talaga ako, "Ako yon! Ako yon!".

Uwian na.

First Day of Classes

2010-02-07T04:29:00.000-08:00

School is finally over. Bagong yugto na naman ng buhay ko ang sisimulan ko. Ibang klaseng naman ang papasukan ko, ang buhay ng "Totoong Mundo" ika nga nila.

Palaging sinasabi ng mga kaibigan kong nagtatrabaho na mas gusto daw nilang balikan ang mga araw na nag-aaral pa sila. Kaso lang naisip ko, kahit gaano man nila kagusto, di na nila mababalikan ang mga panahong iyon, unless may makaimbento ng time machine sa future. Yun nga lang, present pa lang ngayon at hindi pa future.

"Your future begins here" ang tagline ng unibersidad kung saan ako nagtapos. Naalala ko tuloy noong kumukuha pa lang ako ng application form. Excited na excited akong sagutan kaagad ang mga fields. Parang kailan lang yon, mga five years ago. Tapos ngayon, unang araw nang hindi ako manghihingi ng discount sa jeep. Matagal tagal pa siguro ulit bago mangyari yon. Pero pwede pa din naman siguro kung magkulang ang pamasahe ko. Hindi naman halata.

Maagang nagsimula ang araw ko ngayon. Parish Convention kasi sa parokyang aking pinaglilingkuran. Ang naging papel ko ay magplano at tumulong upang maisakatuparan ang masining na balik-tanaw. Akala ko hindi na namin matatapos o magagawa ng maayos. Hindi ko kasi masyadong maasikaso dahil naghahanap ako ng trabaho. Salamat na lang kina Rose a.k.a Krizzy, at Gerson a.k.a Vhoy! Natuwa ang mga tao sa programa ng PCNN (Parish Convention Na Naman). Sulit ang preparations.

Isa ding pinaghandaan ko ay ang posibleng maging trabaho ko. Buti na lang may Job Expo sa school kaya hindi na ko nahirapan mamigay ng resume. Ilang beses din akong nareject sa mga pinag-apply-an ko dahil sa interview. Kailangan ba talagang palagi mong maachieve ang goals mo? Paano kung ginawa mo na naman talaga yung best mo at nakagawa ka ng magandang output na hindi sapat para maachieve ang goal mo? Palpak pa rin ba yon? Kailangan ko pa bang magsinungaling na hindi agressive ang goals ko para lang masabi ko na nakaachieve ako ng goal? Mas tama ba yon sa pagsasabi na totoo at pag-amin ng kahinaan? Ilang beses ko ring narinig ang, "OK then, just expect a call within two weeks". Ilang aptitude na rin ang nasagutan ko. Para bang ayaw nilang may magtrabaho sa kompanya nila. May pumapasa kaya sa mga yon? Ows? Meron? IQ ba talaga ang kailangan? Bakit noong OJT ko, konting IQ lang ang ginamit ko pero gusto naman ako doon?

Sa pagbubukas ng klase ko sa "Real World", marami akong natutunan. Ang first day of classes dito ay katulad ng din ng first day sa school. Hindi mo alam ang mga mangyayare dahil ang mga tao ay hindi binigyan ng kakayahang malaman ang future. Ang tanging magagawa lang ng tao ay maghanda sa mga pangyayare. Kaya nga ako nag-aral ng isang taon sa pre-school, anim na taon sa elementary, apat na taong sa high school at halos limang taon sa college dahil naghanda ako para sa pagkakataong ito. Sabi nila nila marami kang matututunan sa school pero mas madami ka daw matututunan sa labas nito. Kaya nga hindi ako naniniwala na kailangan mong i-reject ang isang tao ng hindi mo pa nalalaman kung papaano siya magtrabaho. Lahat naman kasi ng taong matino at may interes sa trabaho ay matututo.

Sa kaso ko, maswerte na ko dahil kahit papaano ay nakahanap ako ng kompanyang tatanggap sa akin sa trabaho pinaghandaan ko ng matagal sa eskwela. Sino kaya ang mga bagong makikilala ko? Anu-ano kaya ang mga bago kong matututunan? Saan-saan kaya ako makakarating? Kung saan man ako umabot alam kong hindi ako maliligaw dahil si BRO ang gabay ko.

(Ring!!!)

Bell na!

Homework: Poetry

2009-08-23T00:44:00.000-07:00

I used to hate reading poems, but making them was fun and challenging!

Tanaga, is a poem with a structure of four lines with a 7 syllable measure and AAAA rhyme (traditionally) :

Princess
by Johnrey T. San Miguel

The first time I heard you sing
Revealed love I've been hiding
Your strums comfort my feeling
Your smile gives me a healing

Amabahan, is a poem with a structure of 7 syllable measure and AAAA rhyme all throughout (traditionally):

40 days
ni Johnrey T. San Miguel

'Pag bangon ko sa kama
Nagtungo sa kusina
Sa hapag parang fiesta
Bakit? May okasyon ba?

Menudo, kaldereta
at marami pang handa
Ako pa'y nagtataka
O kay raming bisita

Kumpleto ang pamilya
Magpipinsan, si lola
mga tito at tita
lahat sila, nagpunta

Bigla kong naalala
Forty days na nga pala
Mula nang siya'y mawala
Kaya't nagtanong sila

"Bakit 'di ka sumama
do'n sa panteon kanina?"
Dasal ang alay nila
Kay lolong sa langit na

Nagtampo daw ang lola
Di daw ako nahiya
Tila binalewala
araw ng pag gunita

Di sa 'kin mabubura
Kay sayang alaala
'Pag nasa tomba-tomba,
O nagbibisikleta

Kaya't lola sorry na
Mahal naman po kita
Pinagdasal ko po siya
Nang tayo'y bantayan n'ya

Number One

2009-07-23T08:48:00.000-07:00

Ngayon ko lang naramdaman to. Parang kahit wala na, bumabalik pa din. Pag pumupunta ko sa kwarto niya, inaasahan ko pa din na nandon siya. Gusto ko ng magmove-on pero lagi ko pa din siyang naaalala. Kung paano siya magbiro, yung candy na palagi nyang kinakain noon, yung labakara na palagi niyang gamit, kung gaano siya kagaling magcrossword puzzle, yung salamin na gusto niyang dala saan man siya mapunta, ang paborito nyang bisikleta, yung suklay na lagi niyang ginagamit para mag-ayos ng kanyang buhok. Consistent talaga siya. Naisip ko pa non, para siyang "Mahal na Conde" sa cartoons na pinapanood ko noon. Masungit pa kasi siya noon at ayaw ng gaanong gulo at ingay. Ika nga ng pinsan ko, "OC siya".

Sampung araw na ngayon mula noong lumisan siya. Alam ko na noon na malapit ng mangyari yon ngunit hindi ko inaasahang na ganoong kaaga. Kahit tinanggap ko na noon pa, hindi pa din pumasok sa isip ko na wala na siya at hindi na muling babalik pa. Hindi tulad ng mga pinsan ko, hindi ako naiyak agad agad noong nalaman ko at nakita ko. Hindi ko alam kung bakit. Marahil sa sobrang pagkabigla lang. Halos hindi ako nakatulog noong madaling araw na yon. Nagdasal ako at doon na lamang nagsimulang tumulo ang mga luha sa magkabila kong pisngi ng puro sugat dahil nagpa-facial ako bago ang gabing iyon. Naalala ko ang mga huling sandali na nakasama ko at napagsilbihan ko siya.

Galing ako noon sa Malate, sa Slimmers World, para magpafacial. Tila pinagpractice na kong umiyak don dahil sa sakit ng pagtiris ng mga taghiyawat ko sa mukha. Umuwi ako mula doon kasabay ang Mommy ko. Buti na lang at nakasabay kami non sa kaibigan nyang may sasakyan dahil napakalakas ng ulan non. Dumiretso kami sa bahay nila.

Ganito na kami mula noong naospital siya, inuwi sa bahay at nagsimulang humina. Araw-araw pagkatapos ng eskwela, doon talaga kami maghihintayan para makasama siya, makamusta at mapagsilbihan. Paminsan inaalalayan ko siya sa pagtayo kung uupo siya sa espesyal na arinola. Hindi nya na kasi kayang maglakad ng mag-isa non. Minsan naman kung nakahiga lang siya ay magpapahimas lang siya ng binti o kaya ay magpapahawak ng kamay. Lahat ipapagawa nya na dahil hindi niya na kaya ang sarili nya. Mga dalawang buwan din xang ganoon. Tuwing umaga din ay nadadaanan ko siya ng saglit bago ako pumasok. Yun din ang dahilan kung bakit hindi ko maibigay ang buong oras ko sa kanya sa pagbabantay. May pasok kasi ako. Madalas gising siya at buong araw siyang nakahiga roon sa kanyang kama. Naisip ko tuloy kung gaano kabagot noon. Nakihiga lang sa aircon na kwarto, may estante na may salamin, may ilaw at may kalendaryo na pambilang ng araw.

Isang araw noon, pumasok akong umiiyak ang Mommy at Lola. Tinanong ko sila kung bakit ngunit siya ang sumagot, "Jarey, apo ko, paalam na, mamamatay na ko". May kahinaan at paiyak nyang sinabi yon sa akin Noong mga oras na yon, gusto ko ng umiyak habang tinititigan ko ang kanyang malungkot na mukha. Kinailangan kong maging malakas para hindi sila panghinaan ng loob kaya't niyakap ko siya at sinabing, "O Tay, wag po kayong magsalita ng ganyan. Malakas pa kayo! Kayang kaya nyo yan..." Lumabas na lang ako ng kwarto pagtapos. Alam kong kahit papaano nakatulong ako sa kalagayan nya.

At dumating na nga kami ng Mommy ko sa kanila pagkagaling ko sa facial. Gutom na gutom ako dahil natagalan akong tanggalan ng blackheads. Kaya naman pagmano ko sa kanya ay lumabas muna ako sandali para kumain. Niyaya ko pa nga siya na para bang wala siyang sakit, "Tay, kain po tayo!". Siyempre hindi na siya sumagot at hinayaan na lang nya akong kumain. Pagtapos kong kumain ay naalala kong game 5 pala ng PBA finals. Doon na ako nanood sa kwarto niya para mabantayan ko siya at mapanood na din niya. Nagbabasa din ako ng The Smaller and Smaller Circles noon at halos malalaman ko na kung sino ang killer kaya patingin-tingin lang ako sa score. Tambak ang kupunan ko! Habang nagbabasa ako, may kinukuwento siya sa akin tungkol sa basketball din. Ang gulo ng kwento niya at di ko maintindihan. Ganoon talaga siya. Kahit pag tumatawag siya sa bahay namin para magpataya ng lotto sa daddy ko, ang labo nya talagang magsalita. O kaya naman naalala ko din non, naghahanap siya ng magmamaneho sa kanya dahil makikipaglibing siya sa kaibigan niya. Sayang nga lang at hindi ako pwede noong mga panahong iyon. Nanginayang tuloy ako bigla pag naiisip ko. Dahil halos di ko nga siya maintindihan, sinabi ko na lamang na San Miguel at Ginebra ang naglalaban.

Nagpahimas na naman siya sa akin ng kanyang binti ng gabing iyon at ginawa ko naman. Sunod ko na lang matandaan ay nakatulog na pala ako. Pag gising ko, 98-91 ang score at lamang pa din ang Ginebra. "..8...91", ang narinig kong sinabi nya. Natuwa ako at nababasa nya pa yon sa edad niya at sa layo ng TV mula sa kinahihigaan niya kaya't pinuri ko siya. Bumukas na lamang ang pinto at lumitaw ang Daddy ko, "Tara na", ang sabi niya.

Nagmano na ako sa kanya at nang papalabas na ako ng pinto ay may narinig akong tumawag sa akin. Mahinang mahina lang, "Jarey...", hindi ko na naman naintindihan ang mga susunod niyang sinabi ngunit sumisenyas siya sa kanyang paa. "...kumot..." ang sunod kong naintindihang salita kaya kinumutan ko ang kanyang nilalamig na binti hanggang paa. "sige po, Tay", muli kong paalam siya kanya at pagatalikod ko muli ko siyang narinig, "Jarey, Jarey...", habang tumuturo sa Tv. Inabot ko na lamang ang buton para patayin ang TV. Nagpaalam ulit ako sa kanya at sinara ko ang pinto. Yun na pala ang huli niyang utos sa akin.

Ginising ako ng kapatid ko samantalang katutulog ko lang. Mga trenta minutos makalipas lang ang alas dose noon. Yun na nga yon. Pagbalik ko sa kwarto niya, hinalikan ko siya sa noo nang natutulog at di na lumolobo lobo ang tiyan. Hindi ako makapaniwala. Wala na.

Ngayon, hindi na siya nahihirapan at nasasaktan. Masaya na siya dahil kasama niya na ang nanay at tatay niya pati na rin si Bro. Wala nang hihigit pa na kaligayahan doon. Alam kong hindi siya ganoong karelihiyosong tao noon ngunit minsan ay naipakita niya sa akin na may pag-asa sa piling niya. Masayang masaya ako pagdalaw ko muli noon sa kanya at malapit na ang kaarawan ko. Siya lamang mag-isa noon sa kwarto. Sinabi niya sa akin, "Jarey, magaling na ko!". Sinabi nya yon sa akin na tila may pagmamayabang. Natuwa ako noon at natupad na din ang dinarasal ko sa Diyos na bigyan siya ng lakas ng loob at pag-asa sa buhay. Tinanong ko siya ko paano niya nasabi yon. "Humingi ako ng tulong. Pinagaling ako non..." sabay turo sa kalendaryo na may larawan ng Christ the King. "Gumising ako kanina...bumangon ako... Magaling na talaga ko...", dugtong niya. Hindi lang siya ang nabigyan ng pag-asa non kundi pati ako. Alam ko noong mga oras na yon na bubuti na siya at muling lalakas. Pinalakas ko ang loob niya at sinabi kong ipagpatuloy nya lang ang paniniwala. Ngayon alam kong lumisan sya ng panatag ang loob at masaya.

Naiinggit ako kay Cory Aquino. Kung siguro kasing dami ng sumusuporta at nagdarasal para sa kanya ang kay Tatay, buhay pa siguro siya. Buti pa talaga si Cory. Parehas lang silang may cancer pero ang mga dasal kay Cory mas madami. Sana gumaling si Cory pero naiinggit pa rin ako para kay Tatay. Ang marami lang din kay Tatay ay yung mga dumalaw noong burol niya. Pinagdasal kaya nila na gumaling si Tatay o naawa na lang sila at nawalan ng pag-asa? Kung sana yung mga dumalaw na yon ay pinagdasal lahat na gumaling siya noong nabubuhay pa siya, ano kaya ang nangyare? Ewan ko. Mapapanood pa siguro niya ang laban ni Pacquiao tsaka ni Cotto.

Pero nangyari na at Diyos na din siguro ang nagpasya kaya masaya na din ako. Alam ko kung nasaan siya at balang araw, magkikita muli kami. Hindi na ako malulungkot dahil ganoon talaga ang buhay. Sa panahon ngayon, napakaiksi na talaga ng buhay. Basta ako, naniniwala ako sa Diyos at hindi mahalaga kung ano mang edad ka bawian ng buhay. Ang mas mahalaga ay kung paano ka nabuhay o paano mo pinahalagahan ang buhay habang may pagkakataon ka pa.

Iba na nga siguro ang lahat mula ngayon. Pero kahit ganon, palagi pa rin siyang mananatili at magiging number one sa amin!

Catch-up Strategy For the Philippines

2009-07-06T09:27:00.000-07:00

(My homework for my Management of Technology class, passed to Dr. Culaba, my professor)

As we have discussed in Management of technology class, Korea has resurrected its dying economy from sixth of the world’s poorest to the worlds’ leader in memory semiconductor and LCD technology. The miracle was made possible by having five cath-up strategies focusing on research and development in technology. I believe the pearl of the orient seas can also redeem itself through catch-up strategies I have in mind.

If the Philippines wanted to receive the same grace, first, the government must provide more funds to research and development. Learning that the actual fund of the country is way below the ideal level. Second, Filipinos must be more confident in their own work. This can be done through the governments’ support and the media. Filipinos are fond of gossips and news about non-sense shown by the media. So why not publicize and talk about great Filipino inventions rather than sex scandals and other non-sense? This way, people would be more interested in using new technology made by Filipinos. Third, educate people of the new technology, its benefits and its proper use. Filipinos are quite traditional and stagnant. Most old Filipinos look at technology as a bad thing and a destroyer of the culture, environment and traditions. We must learn to be open minded of the things that might help not just a few people but the whole country as well. Fourth, develop our own technology to save the environment. Compared to other countries, Philippines is an archipelago rich in natural resources. It is just a sad truth that some of them has already been exploited. But through technology, I believe that they can still be restored. If that happens, the country will not just earn from the technology but will promote tourism as well. Hospitable Filipinos plus a place full of natural resources would surely be a great place to stay. Lastly, develop our own technology on renewable source of energy, especially solar energy and hydropower. The government must invest on projects like these since Philippines is has a tropical climate and an archipelago. I belive that utilizing these characteristics could give the country an edge on the world.

Philippines’ hidden wealth is on its people. Filipinos are hospitable, cheerful and family oriented people. We can be happy with our hungry stomachs and I’m sure that we would be happier in a wealthier setting. Leave new warfare technologies to the US. We should care more about our people and develop technology to make their lives well. Appreciate them, support them and help them live safe and contented with their families.

Biggest Battle

2009-03-16T07:17:00.000-07:00

Ang ganda pala nitong kanta na to:

The Warrior is a Child
by Gary Valenciano

Lately I've been winning battles left and right
But even winners can get wounded in the fight
People say that I'm amazing
I'm strong beyond my years
But they don't see inside of me
I'm hiding all the tears

Chorus:
They don't know that I come running home when I fall down
They don't know who picks me up when no one is around
I drop my sword and cry for just a while
(Look up for His smile)
'Coz deep inside this armor
The warrior is a child

Unafraid because His amor is the best
But even soldiers need a quiet place to rest
People say that I'm amazing
I never face retreat, oh no
But they don't see the enemies
That lay me at His feet

***

Nitong mga huling araw, tila sinuswerte ako. Di naman ako nagkukulang sa pera ngayon dahil sa trainee ako sa isang semiconductor plant sa Laguna at halos wala akong ginagastos kaya nakakaipon ako. Marami din naman akong natututunan na tila di ko rin magagamitpag nagtatrabaho na ko talaga. Nag-eenjoy lang ako sa mga kasamahan ko.

Kailan lang ay nagkita kami ng ilang mga kaibigan ko upang magsaya kasama ang mga bote ng alak at mikropono ng magic sing. Hindi ko makakalimutan ang gabi na yon dahil noon ko na lang ulit sila nakasama. May mga bago pa din akong nakilalang mga kaibigan at matagal ng mga kakilalang mas napalapit din sa akin dahil sa kasiyahang yon. Nalaman ko din na halos lahat sila don ay magtatapos na at martsa na lang ang hinihintay. Sa loob loob ko, "Buti pa sila."

Hindi ako naiinggit. Katunayan ay masaya ako para sa kanilang lahat. Lalo na at gusto ko din silang makapasa ng mga board exams na pagdaraanan nila. Malapit na din naman akong magtapos. Ngunit, ngayong summer pa lang magsisimula ang laban. Kailangan matapos namin ang thesis nang sa gayon ay makagraduate kami pagkatapos ng susunod na trimester. Marami kaming plano noon na hindi namin nagawa kaya naman umikli ng umikli ang oras namin. Ang isa sa mga kagrupo ko, nangangambang di namin matatapos ito sa tamang oras. Pero kung ako naman ang tatanungin, sa tingin ko ay kaya yan!

Sasabihin ko dapat na hindi naman ako nagmamadali makatapos pero hindi ako magiging totoo kung ganon. Yung kasamahan ko nga sa OJT, hindi pa rin daw siya makakagraduate ngayong March. Kaya naman lagi ko lang sinasabi sa kanya, "Hayaan mo, yung mga nagpapakahirap at nagtatagal sa pag-aaral, mas yayaman yon." Hindi ko alam kung naniniwala siya at ako pero ganon na lang iniisip ko para di ako malungkot. Alam ko namang patas ang Diyos. Sa pinakamatinding labanan na ito sa aking pagiging estudyante, alam kong mananalo ako dahil kakampi ko si God. Mawawalan nga siguro ako ng summer vacation. Pero sa huli, malalasap ko din ang TAGUMPAY!

Tulad ng isang alagad, iaalay ko para sa'yo ang lahat...
Lahat para sa karangalan Mo! Walang sukuan to Bro!

Departure

2008-10-30T23:30:00.000-07:00

Pag-alis, Paglisan, Pamamaalam...

"Kung patuloy natin silang bubuhayin sa puso natin, hinding hindi sila maglalaho kailanman."

Kanina nagising ako ng alas otso ng umaga. Hindi ko pa gustong magising dahil halos magaalas kwatro na kasi ng umaga ding yon ako nakatulog dahil nakipagkwentuhan ako sa mga kabarkada ko ng may kasamang kaunting inuman. Pero kahit ganoon ay kinailangan ko pa din bumangon mula sa pagkakahiga upang gawin ang mga nakaplano para sa araw na ito.

DEPARTURE Area ng Ninoy Aquino International Airport, doon ako nagpunta. Dito naghihintay ang karamihan ng mga OFW kasama ng kanilang mga minamahal sa buhay: maging asawa, mga anak, kapatid, o kaibigan man. Siguro ay iyong naitatanong, bakit nga ba ako naroon? Kailangan kong gumawa ng advocay video tungkol sa mga anak ng mga OFW na naiwan dito sa Pilipinas. Requirement ito sa isang subject ko at sa isang non-government organization (Center for Migration Advocacy). Tutal naman ay sobrang interesado akong gumawa ng mga ganoong bagay (video) ay ako na ang nagpiprisintang mag-asikaso nito kahit na group work ito.

Hindi ko alam kung paano pumunta doon ngunit sa tulong ng mga kakilala, kaibigan at ng babaeng napagtanungan ko sa jeep ay nakarating naman ako doon ng maayos. Inaasahan ko talaga na hindi ako magtatagal doon dahil kukuha lang naman ako ng mga tunay na eksena ng PAMAMAALAM ng mga bagong bayani natin sa kanilang mga pamilya. Pagdating ko doon ay nagsimula agad akong kumuha ng video. Kuha lang ako ng kuha. Hindi ko inaasahan ang mga mararamdaman ko sa mga susunod na mangyayari. Habang kinukuhanan ko ang mga eksena ng tunayna buhay, tila pinakukuluan ang puso ko nang unti unti ito lumambot at nakaramdam ng kalungkutan mula sa mga iba't ibang tong naroon. Hindi ko gustong manghimasok sa mga buhay nila ngunit parang inaanyayahan nila akong gawin yon. Unti unti habang nauubos ang baterya at memory ng camera ko ay nadaragdagan naman ang pagkalungkot ko. Hindi ko malaman kung malungkot ako sa mga nakikita kong eksena o dahil sa mag-isa ako no'n at wala akong kasama. Siguro parehas. Hindi ko din alam kung napapansin ng mga taong kinukuhanan ko ang ginagawa ko. Noong una ay naisip kong masama yung ginagawa ko dahil tila nanghihimasok ako sa buhay nila. Pero naisip ko din na para sa kanila yung ginagawa ko kaya nagpatuloy ako. Hindi ko na nakunan yung iba dahil nadala ko ng sobra.

Umalis ako sa airport nang may halong lungkot at pagkasabik. Malungkot ako dahil sa mga eksena nakita ko. Sabik naman akong ipalabas ang mga iyon sa internet kapag natapos kong gawin. Dumirecho ako sa bahay ng kaklase ko sa Pasay upang gumawa ng thesis. Pagbaba ko sa may Baclaran ay nag-iisip ako ng pinakamadaling paraan upang makarating sa bahay nina Justin. Ang tangi ko na lamang nakitaay ang Sogo Hotel na palatandaan na iyon ang F.B. Harrison Street. Kaya sinundan ko lang yon at nakarating nang maayos. Umuulan din pala noon kaya buti na lang at nagdala ako ng payong na marami pa nga ang kulay. Pagdating ko ay pinakain agad ako dahil ala-una na non. Ang sarap ng lumpia pati na din ang palabok! Sa pagkauhaw ko din ay humingi ako ng baso at binuhat ang pitsel. Hindi ko naman alam na loose thread pala ang takip noon kaya tila naihi ako sa pantalon sa pagkabasa nito. Nakakahiya at nanghiram pa ako pansamantala ng salawal. Palagi na lang akong ganon. Palagi na lang akong clumsy. Natuyo pa rin naman ang pantalon ko at naisuot ko pa din pag-uwi.

Biyernes din kaya nagpunta ako sa St. Joseph para magsimba. Akala ko tamang tama lang ang oras na yon para sunduin ko si Lyka para sabay na kami sa misa. Kaso naman nakatulog pala siya kaya dumiretso na lang ako kaagad sa simbahan. Pagod na pagod ako sa simbahan pagdating ko at halos makatulog na ako. Hinihintay ko pa din na may tumabi sa kanan ko habang nagmimisa. Ngunit natapos ang misa na wala naman. Ayos at paglabas ko ay madami namang tao. Masaya pa din katulad ng dati. Hindi ko lang nagustuhan ang ginawa ng isang luker na nagppapiercing sa may baba ng labi. Ang gara! Nang papasok na kami sa loob ng St. Joseph ay biglang tinanong kami ng gwardya kung saan kami pupunta at kung anong grupo kami kabilang. Sinagot ko naman siya ng maayos ngunit hindi ko malaman kung bakit bigla na lang siyang nandarag at nagtaas ng boses. Naalala ko tuloy ang tatay ko kapag ganoon siya. Nag-inuman na lang kami sa Youth Center ng Royal.

Pumunta naman kami ni Lyka sa Golden Haven para dalawin ang lolo at tito niya doon. Astig ng work of art nila doon sa puntod na puno ng orchids! Matagal din kami doon kasama ng mga kamag-anak niya. Kung saan saan din kami nakarating sa paglalakad at marami din kaming napagkwentuhan. Halloween na pala noon, para kasing Valentines day. Umuwi akong masaya at malungkot na din dahil matagal na namang di magkikita.

Ngayong araw ng mga patay, inaalala natin ang mga taong na LUMISAN na sa mundong ito. Hindi ko lang alam kung pati mga hayop ay damay dito. Wala naman sigurong masama kung isama sila sa paggunita. Para sa akin, mahalaga pa din ang mga ginagawa mo habang buhay ka dahil ito ang magsasabi kung papaano ka maalala ng mga tao habambuhay.

Masakit talagang makita ang mga taong NAMAMAALAM, maging mga kamag-anak nating pupunta ng ibang bansa o di kaya nama'y habambuhay nang di makikita dahil sa pagpanaw. Pero hangga't nanatili ang alaala nila sa atin, hindi sila malalayo at mamamatay. Kung patuloy natin silang bubuhayin sa puso natin, hinding hindi sila maglalaho kailanman.

Ang Pagkain ng Hipon

2006-12-08T06:11:00.001-08:00

Nakakatamad itong araw na 'to. Parang ang ikli ikli! Kung sa bagay anong oras na din naman ako nagising, mga 10am na ata. Kulang pa rin ako sa tulog dahil na puyat ako kagabi sa isang coffe shop kasama ang mga kaibigan ko. Ako lang magisa sa maghapon. Tapos kumain lang at nanood saglit. My napanood ako sa TV na nagcocompose ng isang song. Natuwa ako at naengganyo. Kaya tuloy naisip kong gayahin. Pinatay ko na lang yung TV at umakyat sa kwarto. Kinuha ko ang gitara at sinimulang kalabitin ang mga strings nito. Nakaisip ako ng mga ilang chord patterns at sinubukan kong lagyan ng lyrics ang tugtugin. Hindi siya madaling gawin dahil inabot na ako ng mga alas dose ay aapat (4) na linya lamang ang naisulat ko. Bigla na kasi akong inantok at nakatulog nang hindi man lang nakakain ng tanghalian. Nang maalipungatan ako ay magaalas-singko na pala bumaba ako at nalaman kong wala pa ring tao sa bahay kundi ako. Binuksan kong muli ang telebisyon at nilipat ang channel hanggang nakita kong may laban pala ang Red Bull at ang Air21 sa PBA. Kasisimula lang kaya naisip kong yun na lamang ang panoorin. Bigla rin akong nagutom kaya't ininit ko na lang ang ulam na nasa ref at kinain ko ito. Sa sobrang gutom ko ay naubos ko ang nasa tupperware. Sa harap ako ng TV kumain habang pinanonood ang laban ng dalawang kupunan. Ang ganda ng wrap around ni Baguio! Astig! Red Bull ako kampi dahil nahabol nila ang labing-isang puntos na kalamangan. Pero ang tanga lang nila at nagpabaya sa bandang huling bahagi ng laro at natalo. Dumating na pala kuya ko. Sa wakas may kasama na ako.Pinagyabang na naman ang kanyang katawan. Pero sa totoo lang ay kulang pa ang kanyang workout dahil hindi pa ganong kaganda ang katawan niya. Kaya para di naman siya maoffend ay umo-oo na lang ako sa kanya. Maya maya pa ay dumating na ang iba pang miyembero ng pamilya: si Nicel (nakababatang kapatid na babae), Ate Mel (kasama sa bahay), at ang mommy at daddy ko. Galing pala sila ng Divisoria at namili ng mga pangregalo sa pasko. Pagtapos ay kumain na kami nang sabay sabay. Hipon na may oyster sauce ang ulam. Masarap sana ngunit maliliit nga lang ung mga hipon. Kaya as usual nagreklamo na naman sa pagkain. Si Nicel at ang kuya ko nagkasundo sa pagsangayong ayaw nila sa hipon dahil kailangan mo pang balatan para lang kainin. Pumasok naman sa isipan ko na siguro ganon lang talaga ang buhay, parang pagkain ng hipon o alimasag. Bago mo makuha ang gusto mo, kailangan mo munang paghirapan. Tama rin naman di ba. Mas masarap lasapin ang isang bagay kapag pinaghirapan. Siguro sa pagkuha natin ng gusto natin, maaaring matutusok at masugatan pa tayo. Pero kung gusto talaga natin ay hindi natin ito dapat sukuan. Sukaan pa natin para mas masarap! Haha! Hindi ko naman sinasabing mali ang mga kapatid ko. Mahirap naman talagang balatan pa ang mga hipon. Ito naman ay isa lang realization ko. Mahirap talaga yung mga bagay sa una pero pag nasanay ka naman mgbalat ng hipon ay madali na lang di ba. Para lang yang pagcocompose ko ng isang kanta kanina. Siguro hindi naman talaga ako binigyan ng Diyos ng talento para sumulat ng mga kanta katulad ng ibang tao. Pero kung gusto ko talaga, siguro dapat ay paghirapan ko din di ba. Darating din yung araw na makakabuo din ako ng isang kanta o mahigit pa. Ngayon, dadagdagan ko muna ng paunti unti ang kantang yon. Pag tagal tagal din matututunan ko din yan. Haha! Kaya sana pag kakain kayo (kayong makakakabasa nito) ng hipong o alimango, maalala nyo na mas masarapan lasapin ang kagandahan ng isang bagay na pinakamimithi natin kung ito ay pinaghirapan.

Ang drama ko ngayon a...Hehe :)